87-

یا رحیم ....

هجده مهر ماه ِ یک هزار و سیصد و سی ُ هشت .

روزی که گُم کردن ِش از وقتی که شناختم ِش محال بود ... عددی که سال هاست با من نفس می کشد ... عددی که فقط یک عدد نیست ... هجدهم ِ مهری که فقط یک هجدهم ِ مهر ِ ساده نیست ... هنوز خون َش گرم َست ... هنوز داغ َست ... هنوز حس َش می کنم ...هنوز!

فقط تنها فرقی که با گذشته کرده این َست که گم ش کردم ... من ! نگارنده ! میس گرین ! خود ِ خودم ! گُم َش کردم ... لا به لای روز مرگی ها جاش گذاشتم ... زمان گرفت ِش از من ...

و فریاد ! و فریاد ! فریاد که روزی را از دست دادم که نباید ! روزی را فراموش کردم که نباید ! روزی را از خود گرفتم که نباید ! تاریخی را به فراموشی سپردم که نباید ! ...

و هیس!

صدای نجوایی به گوش میرسد :

″تو خودت را هم جا گذاشته ای در حالیکه نباید !! ″