85-

یا رحیم ...

یه وقتایی هست که آدم تو خلوت خودش می شه بی رحم ترین ِ آدم ها ....

خودش رو شکنجه میده ... با یه مشت کلمات ِ تلنبار شده و بغض ِ خفه شده اجازه نمی ده از اسارت ِ خودش بیرون بیاد ... کلمات ذهن ِش رو می خورند ... مثل یه مار افعی نیش ِ ش میزنند ... می سوزونند...کبود می کنند ُ نمیذارند از حُلقوم ِ آدمیزاد بیان بیرون ...

این وقتاست که به هر چیزی پناه میارن ... به نور ... به سکوت ... و یا حتا به خالی کردن ِ اون کلمات ِ نفله با نوشتن شون ... اما همین آدم های خلوت های بی رحم اجازه نمیدن کسی صداشون رو بشنوه ... نمیذارن کسی فکر کنه زمین خورده ... اجازه نمیدن کسی ندای ِ هل من ینصرنی شون رو بشنوه ... اجازه نمیدن کسی پشت ِ قاب ِ خنده هاشون رو ببینه ...

همین آدم های خلوت بی رحم یه وقتایی خیلی مغرور می شند ... به کسی و یا من ِ شون اجازه نمیدند کمرشون خم بشه ...

از زیر بار منت رفتن بیزارن ...

از تلخی ِ روزگار بیزارن ....

از ...

اما محاله کسی بتونه این ها رو از خلوت ِ بی رحم ِ شون بکشه بیرون ! مگر خودشون !!

+چرخ برهم میزنم ار غیر مرادم گردد/

من نه آنم که زبونی کِشم از چرخ فلک